نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت...
ولی بسیار مشتاقم...
که ازخاک گلویم سوتکی سازد...
گلوم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش...
تا که پی در پی دم گرم خویش را بر گلویم سخت بفشارد...
و سراب خفتگان خفته را آشفته تر سازد...
تا بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را.........
ز خلوت گاه من
کس خبر
کی یابد از ویرا نه ام؟؟
پشت هیچستانم...
آدم اینجا تنهاست
و در این تنهایی،
سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست...
دیگر آن کودک پاک
نیست...
دلت میگیرد
از فاصله ی آنچه میخواستی
و
آنچه که هستی...
به آخرین پیراهنم
فکر میکنم
که مرگ درآن رخ میدهد...
برف هرچه نرم تر و سبک تر
ببارد...
سخت تر و سنگین تر
می شود.
غم هم ....
که حتی
نیستم با خود...
وقتی که درونمان،
لبریز از... همه چیز است.
قاتل ها همیشه اسلحه نمیکشند
گاهی قاتل های لعنتی اینقدر دیر
سراغت میاند، که میمیری...!
تکلیفم با خودم
معلوم نیست
تو دلم
درده...
رو لبهام
خنده...
انگار چراغ جادو در دست های تو باشد؛
و بدانی
آرزوهایت هرگز برآورده نمیشوند
با این حال
هی آرزو کنی...!
هم حس جالبیست
داغ نیست
اما...
میسوزاند.
که ساده لز کنار من
رد نمیشود
بغض است...
سلام میکند
مینشیند
و ساعت ها و روزها
دست هایش را میفشارد
به روی گردن من
نشستم چای خوردم شعر گفتم شاملو
خواندم
اگر منظورت اینها بود... خوبم...
بهترم یعنی!
هزاربار هم
که از این شانه به آن شانه بغلتی،
این شب
صبح نمیشود
وقتی که دلتنگ باشی...!
خسته و دلگير در شهري غريب
مانده ام لبــــــريز از دلـــواپسي
دل پر از حال و هواي دوستــان
يـــاد از دوران شــاد اطلســـــي
يــــاد دوران رفاقتهــــــــاي دور
دوستـــــان عاشق و خيلي صبور
يــــادآن باران نم نم روي خــــاك
عاشقــــــان ساده با دلهاي پـــاك
ديگر امروز آن رفاقتها كجــاست؟
دوستان روي سخنها با شمــاست
مانده ام در سوگ اين دل مـردگـي
روزهــــاي پرسه در افســـردگـي
پس چه آمـــد بر سر آن زنـدگــي
سهـــم دلهامان همه شرمنـــدگــي
دوستـان رفتند و ما تنها شـــديم؟!
يا كــه ما مانديم و بي فردا شــديم
كاشـــكي ميشد دوباره گريـــه كرد
خاطــری از خاطــراتم زنــــده کرد
کاشکی می شد در این فصل غریب
لحظــه اي اندوه را شرمنـــده كرد